MOZa/KA PL EN ← Księgi
Przeciągnij róg kartki albo użyj strzałek.

Fragmenta I: księga odłamków

Świtezianka: postać w czarnej koronce wyłaniająca się z wody i mgły

Córka Głębin i Mgły

Utopione Mitologie

Gdy woda oddaje to, co ukryła przed wiekami, zostaje tylko chłód czarnej koronki i echo dawnych przysięg. Obraz rozpada się na kafelki – dokładnie tak, jak pamięć o tym, co bezpowrotnie utonięte.

Granat: napięcie zamrożone ułamek sekundy przed detonacją

Anatomia Wybuchu

Oddychanie w Ruinie

Napięcie zamrożone ułamek sekundy przed detonacją. To nie jest studium przemocy, lecz portret struktury, która pęka pod ciśnieniem własnej gęstości – piękna, niszczycielska geometria.

Autoportret artysty: twarz złożona z odłamków

Architektura Rozpadu (Autoportret)

MOZa/KA

Próba spojrzenia w lustro, które zdążyło już pęknąć. Zbieram własne odłamki, zastanawiając się, czy twarz, którą składam na nowo, wciąż należy do mnie.

Wrona: cichy obserwator z pogranicza jawy i snu

Strażnik Zapomnianych Przejść

Cichy obserwator z pogranicza jawy i snu. Jej pióra noszą ślady popiołu, a spojrzenie przeszywa czas, nie zadając przy tym żadnych zbędnych pytań.

Świtezianka: pierwsze wynurzenie z czarnej tafli wody

Pierwsze Wynurzenie

Utopione Mitologie

Moment, w którym mit przestaje być legendą z książki, a staje się wilgotną, oddychającą obecnością tuż nad powierzchnią czarnej tafli.

Receptor: popękana skóra jako mapa napięć

Receptor

CRACKED

Popękana skóra jako mapa napięć i prób scalania własnego ciała. Praca o granicy kontroli i utraty — o tym, co pozostaje, gdy powierzchnia pęka.

Ostatni oddech w pył: ciało w przestrzeni ruin

Ostatni Oddech w Pył

Oddychanie w Ruinie

Nawet w najbardziej opuszczonych miejscach powietrze wciąż ma swoją wagę. To wizualny zapis próby złapania tchu w przestrzeni, która dawno przestała być bezpieczna.

Róża pustostanów: kruchość zakorzeniona w betonowej pustce

Róża Pustostanów

Oddychanie w Ruinie

Kruchość zakorzeniona w betonowej pustce. Płatki, które pamiętają zapach życia, powoli stają się częścią surowej, rozpadającej się materii.

Nimfy / Chór z toni: cienie, które stały się częścią jeziora

Chór z Toni

Utopione Mitologie

One nie śpiewają dla żeglarzy – ich głos to szmer wody uderzającej o zatopione pnie. Zbiór cieni, które zrzuciły ludzką formę, by stać się częścią jeziora.