Marginalia

Iskra gaśnie [ ty / ja / oni ]

Ciemność, nagły błysk a później grom!

Spokój, fascynacja i ogromny pierwotny lęk stworzenia.

Zwykle zjawisko, nieuchronna ewolucja, zwykła emocja,
a tyle obrazów do napisania.

Zwykle zjawisko a może narodzenie kolejnego gatunku
w żyłach miedź, nerwy światłowód, a umysł rozproszony w macierzy technologii.

Patrząc w ekran niepevnej przyszłości:
oglądasz, czy czytasz, czy czujesz, czy trwasz!

Ona zawsze nadejdzie a ty ?

Tresuję ograniczenia.

Ciemne drogi pełne lepkiego cienia.

Wciąż go nie rozumiem.
Nie akceptuję.

W ludziach iskry —
choćby echa światła,
z nadzieją wypatruję.

Dostrzec nieuchronny koniec,
z niego czerpać mądrość,
która przyszłość zbuduje.

Jej brak —
również Twój —
świat zrujnuje.

Nie mogąc spać, wyobraźnia błądzi po łąkach pamięci.

Szept wczorajszego wiatru zwiewa kolejne warstwy pyłu,
odsłaniając wrażliwe wnętrze, podatne jak odkryty nerw.

Co zachowasz w sobie, gdy zanikają obrazy z przeszłości?

To ja, okruch wspomnienia, wyruszam na ścieżki opowieści.

Żyjemy w czasach, w których czyste powietrze stało się przywilejem.

Maski gazowe, dym i popiół nie są dla mnie fantazją — to codzienność.
Czerwona róża pośród zniszczenia i broni staje się symbolem kruchej, ale upartej nadziei.

Popękana skóra jako mapa napięć, pęknięć i prób scalania własnego ciała.

Praca o granicy kontroli i utraty, o tym, co pozostaje, gdy powierzchnia pęka.