Maciej Pominkiewicz
Między kruchością a odpornością.
Między mitem a ciałem.
Autoportret z 2026 roku. Surowy, niefiltrowany zapis czasu zapisanego w ciele.
© Maciej Pominkiewicz, 2026
Fotografuję ciało jako przestrzeń pamięci, przemiany i przemijania. Moje spojrzenie kształtuje ponad pół wieku życia oraz doświadczenie własnego ciała z jego fizycznymi ograniczeniami. Nie jest to jednak temat moich prac, lecz punkt wyjścia: pytam o czas, kruchość i piękno, które nie mieszczą się w utartych wyobrażeniach o doskonałości.
Fotografia stała się dla mnie sposobem działania i nawiązywania kontaktu ze światem. Entropia Ciała nie jest dokumentacją, lecz samodzielnym językiem artystycznym, który podejmuje doświadczenia wykraczające poza moją biografię. To, co nie mieści się w ostatecznych kadrach, odkładam do marginaliów.
Interesuje mnie ciało jako miejsce pamięci, traumy i transformacji. Każda zmarszczka, blizna i ograniczenie stanowi autonomiczną warstwę wizualnej opowieści.
Unikam pośpiechu. Sesje studyjne oraz plenerowe trwają często wiele godzin, pozwalając na pełną synchronizację z medium, światłem oraz emocjonalnym rezonansem obiektu.
Im więcej szarości i bólu spotykam na swojej drodze, tym mocniej doceniam każdy promyk słońca.
Świadomość kruchości ciała sprawia, że jego piękno nabiera dla mnie szczególnej wartości. Dostrzegam je w młodości i dojrzałości, w rozkwicie i przemijaniu, w sile i kruchości. Każdy etap życia ma własny charakter i niepowtarzalną wartość.
Nie próbuję idealizować rzeczywistości ani uciekać od jej trudnych stron. Chcę patrzeć na nią uczciwie, nie odbierając jej piękna. Zasuszone kwiaty i dopiero rozkwitający pąk opowiadają różne historie, ale oba zasługują na uwagę.
Każda chwila jest niepowtarzalna. Niektóre rzeczy możemy zachować tylko w pamięci, inne utrwalić w obrazie. Fotografia pozwala mi się zatrzymać, przyjrzeć uważniej i nadać formę temu, co inaczej mogłoby pozostać niezauważone.
Tworzę, ponieważ chcę zachować choćby ślad tego, co warte jest dostrzeżenia.